 |
 |
|
| |
Dit is mijn telefoonblok tekening, vond het altijd leuk om allerlei in elkaar te laten overlopen...dus bij deze
heb hier dus een kubus animatie van gemaakt
Animatie gemaakt van mijn tekening...hij is nu leuker dan de tekening...ok schildering
Hij zat op de grond, voor de supermarkt, voor hem op de grond lag zijn oude pet, en in zijn reumatische handen had hij zijn viool. Trieste liederen speelde hij, enorm triest. Toch bleef hij altijd vriendelijk groeten naar voorbijgangers, altijd vriendelijk lachend, wie het ook was. Voor hem was elk mens bijzonder en zo uniek. Toch keek het merendeel op hem neer. Met geirriteerde blikken gingen ze aan hem voorbij.
Hij was een niets, een nada, een mens zonder bestaansrecht leek het wel. Omdat hij in ogen van juist diegene die het meest hadden en een baan, een nietsnut was. Een loser. Waardeloos dus. En zo voelde hij zich ook vaak.
Toch als hij muziek maakte dan gloeide zijn hart, zijn ziel alsof hij opeens opleefde vanuit een lethargie, een zombie achtig bestaan. En zo was het ook. Sedert vele jaren sliep hij op straat, soms bij het leger des heils, en overdag was hij altijd buiten, in de kou, weer en wind.
Niets deerde hem nog.
Samuel was zijn naam, meer was ook niet langer van belang. Hij verloor in een klap zijn gezin, jaren geleden. Zomaar in één seconde was het over en voorbij. Zijn lieve vrouw, en zijn zoon en dochter, een klap en weggevaagd voor eeuwig van deze aardbol. Een vrachtwagen, storm, en regen, gladheid en..voorbij.
Zijn fijne lieve leven, zijn baan,...zijn geliefden.
Oh wat had hij gehuild, zich verzopen in de drank, zich kapot gespoten aan de drugs, maar dat alles hielp hem niets tegen de intense pijn die hem dagelijks overviel.
Hoe oud was hij geweest, wist hij het nog?
Wel 30 jaar geleden inmiddels. zo ongeveer, want zeker wist hij het niet.
Hij was gestopt met drugs, en drank ach, hij nam nog wel eens wat. De pijn bleef toch wel, het verleden hing aan hem. Of hing hij aan het verleden? Wie zal het zeggen, we zijn allen uniek immers?
Samuel speelde door, de hele dag op die koude grond, bijna kerst.
De eerste sneeuwvlokken dwarrelden uit de hemel.
Rondom hem die zijn trieste muziek speelde vanuit zijn hart en ziel.
Hij glimlachte naar voorbijgangers...
Zo ook naar haar, een hautaine dame die hem 2 euro gaf. Zo, zei ze hardop, dit is alvast voor Kerst hoor!
Arrogant stapte ze verder op haar dure hakken. Tik tik, klonk het op de straat,... tik tik.
Het klonkt als een tijdsklokje, tik tik.
Samuel keek haar nadenkend na. voor kerst hoor, had ze gezegd.
Bedoelde ze hiermee, dat ze het hem nu wel gunde en anders niet? Fijn om zulke kerstgedachten te hebben, dacht Samuel.
Hij speelde door, klassieke stukken, wonderschoon mooi, bespeelde hij viool, zijn oude vriend van jaren voorheen.
Het enige dat hij nog had, van toen, uit die tijd.
En de tranen druppelden over zijn gelaat.
Diepe tranen vol pijn, nog steeds.
Oh wat had hij de mensen gehaat die zeiden dat hij er toch eens overheen moest komen.
Wat wiste zij hier nu van?
Hoe kon men toch oordelen over hoe een ander zich kon voelen?
En hoe had men hem in de steek gelaten, al zijn vrienden en familie.
Hij wilde er niet langer aan denken.
Keek op en voor hem stond een klein meisje, met lange blonde vlechtjes, met haar grote donkere oogjes keek ze hem verlegen aan.
Hier zei ze gul en ze gaf hem een papiertje.
Hier voor jou!
En ze glimlachte en snelde weg als was zij een kleine goedhartige engel geweest die even op aarde kwam om hem iets te geven.
Verbaast keek Samuel naar het papiertje in zijn hand.
Hij glimlachte, het was een lot.
Een lot hoe kwam die kleine daar nu aan?
Hij zag hoe zij in de verte meeliep aan de hand van haar moeder die met vele tassen vol cadeaus richting huis ging.
Ze zwaaide nog want ze keek nog even om naar hem en Samuel zwaaide terug naar haar.
Een lot...
Hij stopte het lot in zijn jas, en vergat het lot al snel weer en speelde weer wonderschone liederen op zijn viool.
Maar een week later toen hij bij de kiosk zijn saffie eindelijk weer kon betalen pakte hij een krant, met de uitslagen van de loterij.
Hij nam het vodje uit zijn jas en keek, toch nieuwsgierig of het lot hem nog iets gunde!
Na al zijn ellendige jaren op aarde.
Zijn mond viel open, zijn hart sloeg enkele malen over, dit kon niet waar zijn!
Dit kon niet waar zijn, hij Samuel had de hoofdprijs.
15 miljoen euro!
Hij had de hoofdprijs!
Bleekjes en wankel keek hij om zich heen of iemand hem betrapt had op het stiekem lezen van de krant.
Hij glimlachte opeens.
HIJ Had de hoofdprijs!
Samuel woonde tijdens kerst al in een enorme villa,
had een prachtige auto, een slaapkamer waar je u tegen zei.
Een chauffeur alles, en een pup, want die had hij altijd graag willen hebben, maar door zijn straatleven wilde hij een dier dat niet aan doen.
Maar elke dag
bij de supermarkt, speelde hij nog steeds op zijn viool.
Droeve liederen, zomaar, omdat, hij niets anders meer kon en hem dat nog vreugde gaf, in zijn intens beschadigde bestaan.
Tik tik, tik tik,....de hautaine dame, hij herkende haar nog. Een jaar na dato, liep ze weer langs hem heen, en hij stond op en gaf haar de 2 euro terug.
Alvast voor Kerst mevrouw!
Bevreemd keek ze hem aan, een zo net geklede en schone zwerver had zij nog nooit ontmoet.
Ze keek op hem neer en arrogant stak ze haar neus in de lucht.
Klik klik, de tijdsklok tikte weer weg.
Alleen anders dan het jaar ervoor.
Heel anders.
Samuel pakte zijn viool weer op en begon te spelen en zijn hond, die huilde mee.
Door AngelWings
Bang voor
Gedachten
|
03 Januari 2010 | 23:46:22
Iedereen is bang, heel bang voor mensen die zichzelf kennen. Ze hebben een bepaalde macht, een zekere aura en een zeker magnetisme, een charisma dat levenslustige, jonge mensen uit de gevangenis van de traditie kan bevrijden...
Een verlichte kan niet tot slaaf worden gemaakt--dat is de moeilijkheid--en hij kan niet gevangen worden gezet... Het kan niet anders of ieder genie dat zijn innerlijk enigszins heeft leren kennen, is wat moeilijk te verteren; hij zet de boel op stelten. De massa wil niet gestoord worden, ook al zijn ze er ellendig aan toe. En ze zijn er ook ellendig aan toe, maar ze zijn aan hun ellende gewend. En iemand die niet ongelukkig is wordt gezien als een vreemdeling.
Een verlichte is de grootste vreemdeling op aarde; hij lijkt nergens bij te horen. Hij laat zich niet beperken door een organisatie, gemeenschap, maatschappij of natie.
Op een dag toen werd de mens geboren zomaar vanuit een zaadje in de lucht
Het was een leuke baby!Het moest zichzelf zien te redden want hij had geen ouders?
God zag dat het alleen was en bedacht er nog eentje
Dat was gezellie zeg! Niet meer alleen maar samen! God gaf ze een geslacht dat alleen in elkaar paste!Want God nam het deel van de man uit de vrouw, men noemt dit ook wel RIB maar tegenwoordig heet dat ook wel een penis.
Zo ontstond ook het begrip Tweelingziel
Een soort Yin & Yang, ze konden niet met maar ook niet zonder elkaar! Yin & Yang zijn dus gewoon man en vrouw oftewel tweelingzielen.
Toen begon het gespeel van die twee en God zat zich wat te vervelen en om de tijd te verdrijven bedacht God iets nieuws uit nml een duivel
Zo dat was weer eens wat anders dan anders enne God moest er wel om lachen zo af en toe, want het duiveltje plaagde de twee kleintjes wel enorm hoor! Hij gaf ze appels en peren maar ja dat is weer een ander scheppingsverhaal!
Toen het duiveltje wel heel erg stout werd bedacht God weer wat anders, jaja hij was zeer creatief!
Hij maakte een Engel..en hij vond eigenlijk dat elk wezen en een engeltje bij zich moest hebben en een duiveltje, zodat ze elkaar in evenwicht konden houden!
Tegenwoordig noemt men dit ook wel gidsen ..
Toen de tweelingzielen groot werden vond God dat het tijd werd voor een nieuw fenomeen en dat was een goede set zeg nu zelf 
NmlDe Liefde! Jaja...Het was me wat!
God Toverde maar door en door het werd wel gezellie zo
Kijk hem toveren tis toch wat!
De tweelingzielen kregen kinderen
En toen die groot waren kregen die kinderen weer kinderen
En toen die weer groot waren kregen die ook weer kinderen
tegenwoordig heet dit incest!
oke het is een apart verhaal maar zo is het wel echt gegaan!
Als mensen nauwelijks rekening met jou houden...
Gedachten
|
03 Januari 2010 | 23:40:52
Als mensen nauwelijks rekening met jou houden...
Komt dit volgens mij omdat je teveel rekening met anderen houdt..
Ja het klinkt vaag, tis het bekende spiegel effect? Maar dan a la Wings idee..
Bv, is mijn eigen testje ooit ever..als ik in de stad liep, dan liep iedereen me voor de voeten, gatver ik was altijd diegene die aan de kant moest gaan...dat irriteerde me mateloos!!!!!
Op een dag had ik het ei gevonden, want wat was het nu?
Ik was diegene die keek naar de mensen die er liepen, zij dus niet...ik denk ok!
Ik ga nu naar de grond staren en kijken wat er gebeurd...
Wat denk je? Iedereen ging aan de kant!!!!!!!!!
Ik was verbaast!
maar zo werkt het dus...
simpel!
 Tom van Doorn was het zat, hij werkte nu al enkele jaren bij dat achterlijke kantoor van Van Delden en, leuk was het dus echt niet. Eerst dacht hij nog dat het aan hem zelf lag, want ja? Een heel bedrijf tegen je hebben, dat zou toch vast aan hem zelf liggen, niet waar?
Maar nee, het scheen dat er nogal achterlijk volk werkvee was voor meneer van Delden.
Meneer van Delden kon er ook wat van, met zijn dikke burgemeesters buik en zijn zakhorloge en dure sigaar in zijn uitgelebberde onderlip, hing dan een dure sigaar te dampen.Gelijk een trotse pauw kwam hij vaak zijn werkvee beloeren, luisterde her en der naar de roddels en lachte dan zijn minachtende lach, over de hoofden van al zijn harde werkers.
Wat was die man toch lelijk dacht Tom.
Wat een miskleun moest die gemeenschap zijn geweest, hij was vast door het gaatje in een condoom gekropen en had zo wat dna beschadigd oid. Tom wist het niet maar oh, hij gruwde van die kerel.
Elke dag was er wel wat op het kantoor, werk dat Tom moest afleveren verdween op spoorloze wijze en werd gevonden in de papierschredder. In stukjes ja, maar Tom had er niets mee van doen, doch hij werd overal op aan gekeken.
Waar had Tom dit toch aan te danken? Karma? Een fout vorig leven als Duitser in de oorlog?
Tom prakkizeerde zich suf.
Wat had hij die mensen in vredesnaam aangedaan?
Zijn lunchbox werd met plezier in een wc aangetroffen met de boterhammen drijvend op het wc water.
Als hij even wegliep bij zijn kop koffie lag er een peuk in te drijven. Wanhopig werd hij ervan.
Depressief ook. Hij dacht toch dat hij vrienden had op dat kantoor. Nou dat was bitter tegengevallen!
Pedro die toch altijd met hem ging biljarten in het weekend had het heel klaagverhaal van Tom verteld aan meneer van Delden waardoor hij weer op het matje geroepen werd.
Het werd nog erger, was er iemand ziek, stonden ze geheid in zijn nek te hijgen! En te kuchen en de proesten, misschien in de hoop dat hij ziek zou worden om zo niet langer te kunnen verschijnen op zijn werk?
Paranoïa zou je er van worden nml. Was hij ziek thuis wat steeds vaker voorkwam dan kreeg hij de dag zelve al controle, of hij wel echt ziek was want men geloofde hem dus niet.
Tom was de lul, de pineut zogezegd.
En de priemende ogen van meneer van Delden overvielen hem zelf snachts in zijn slaap!
Hij kon nauwelijks nog slapen, grote wallen lagen onder zijn ogen opgestapeld om te worden gemaaid door één of ander nieuw middel dat nog niet was uitgevonden.
Bleek werd hij, asgrauw en steeds vaker was hij ziek, want telkens als er iemand ziek was, moest deze hem een werk overhandigen of vragen om uitleg,waarbij hem echt flink in de snuit werd gekucht.
Soms met de natte spetters nog om zijn oren, veegde Tom dan met zijn mouw de rommel van zijn gelaat en mopperde dan in zichzelf, en gaf dan antwoord op vragen, geduldig als altijd.
Zijn vrouw Carla, was ook ten einde raad en zei meermalen dat hij een andere baan moest gaan zoeken, maar zonder ontslag had dit alles weinig nut.
En werk was er bijna niet in hun dorp en dat zou betekenen uitvliegen naar andere oorden.
En dat viel niet mee aangezien al zijn familieleden gezellig dichtbij woonden.
Tom sleepte zich dagelijks naar zijn werk, met zijn ziel onder zijn arm en bedacht zich in de slapeloze nachten al, welk een ellende hem de volgende dag weer stond te wachten.
Maar van ontslag was geen sprake, want meneer van Delden was helaas erg tevreden over zijn werk.
Tom besloot het aan te laten komen op een ontslag.
Hij gooide bekers koffie zg per ongeluk maar toch expres over formulieren die men daarvoor net had uitgetypt. Hij kuchte bij griepvirussen alles in het gezette gezicht van meneer van Delden die dan lachend zei dat hij een griepprik had gehad dat jaar en zo niet één, nee wel drie kakelde hij dan. Het was om gek van te worden!!! Hij kwam kotsend van wederom een virus op zijn werk want nu ging hij toch wel even expres die achterlijke snotterende collega's besmetten uiteraard, en zo kotste hij op het bureau van meneer van Delden, en de portier kotste hij in zijn nek, in de kantine kotste hij over de maaltijden balie heen in de bakjes voeding.
Maar niets hield hen tegen om hun slachtoffer te verlossen van den boze. Zichtbaar genoot men ervan om te zien hoe Tom van een vlotte jonge kerel veranderde in een nietsnut een slome duikelaar die niets meer kon uitspreken dan een uhuh, en eh, oh. Door slapeloze nachten maandenlang werd de tol geëist van Tom. Op een dag viel Tom neder in een snikken met diepe inhalen, op de grond lag hij vernederd door iedereen op zijn afdeling, en iedereen applaudisseerde naar Tom toe. Verbaast keek Tom door betraande ogen op naar al zijn collega's, niets begrijpend van dit alles.
Meneer van Delden werd erbij gehaald. Deze had wederom een dikke sigaar in zijn mond, en walmend stond hij daar met een glimlach om zijn mond. Uit zijn blazer nam hij zijn nieuwste mobieltje en toetste een nr in. Het is tijd zei hij, en keek hierbij strak naar Tom. Tom kreunde van angst, wat was er toch gaande in dit kantoor? In vredesnaam, de tranen dropen hem van zijn neus richting zijn shirt, waar deze een natte plek vertoonden.
WAAROM DOEN JULLIE MIJ DIT TOCH AAN????????
Riep hij verdwaasd uit, wat heb ik jullie toch misdaan??? Wanhopig zat hij daar op zijn knieën te wachten op dat wat komen ging.
En de deur ging plots open en daar stond een jongeman, met een brilletje op, een geitensikje op zijn lange magere kin. Hij droeg een beige pak dat hem totaal niet stond, zeker niet bij zijn muisachtige verschijning. Tom sidderde het uit, van alles wat hem was overkomen de afgelopen jaren, hij kon niet meer hij was nu een gebroken man.
De jongeman ging voor hem staan, Tom schatte hem ongeveer van zijn eigen leeftijd, wat moest hij toch van hem?
De jongeman keek hem schaapachtig aan, ergens herkende Tom die blik maar waarvan ook alweer?
Uhuch zei de jongeman zacht, en schuchter keek hij zijn vader aan.
Schop hem maar eens flink jongen moedigde vader aan, toe maar je kan het best!
En Tom kreeg een voet in zijn buik, keihard, en één tegen zijn kaak, en hij voelde wat druipen langs zijn gezicht, had hij hem nu staan spuwen? Nee werkelijk waar, hij veegde met zijn handen langs de klodder slijm die hem van zijn haar droop.
WAAROM? grauwde hij naar iedereen op zijn afdeling wat heb ik jullie misdaan???
Meneer van Delden keek op naar de anderen en kwam toen aangelopen naar Tom, beste Tom...
Ben je vergeten dat je vroeger altijd zo'n klier was in de klas?
Nou wij niet hoor! Glimlachte meneer van Delden.
Je hebt velen hier vernederd vroeger als kind, en mijn zoon, je herkend hem niet meer natuurlijk, je was altijd zo bezig met jezelf. Maar hem heb je wel het meest getreiterd van allemaal en we vonden dat je een lesje moest leren.
Iedereen applaudisseerde! Ineens wist Tom het weer, het was waar!
Ja hij herkende de zoon wel van meneer van Delden wat stom dat hij daar nooit eerder op was gekomen. Erik puistenkop zo noemde hij hem altijd. Op een dag had hij Erik iets beloofd en Erik moest met hem mee gaan wat Erik gedwee deed.
En hierop had hij Erik opgesloten in een container bij het station de arme jongen bleek er drie dagen in te hebben gezeten voor hij gered werd.
Tom kreeg nogmaals een flinke schop tegen zijn buik en hij voelde hoe de vermoeidheid van hem afgleed en hij wegzakte in een diepte die hij nog nooit gekend had.
Hij is flauwgevallen mompelde meneer van Delden.
In het donker kwam Tom bij, een donker hol zo leek het. Ze hadden hem opgesloten in een container uiteraard. Hoe kwam hij hier nu uit? Hij stond op en voelde aan zijn pijnlijke kaak, en probeerde uit te vinden waar een opening was.
Maar deze was er niet!
Hij hoorde hoe een vrachtwagen naderbij kwam en even later hoe de container op de vrachtwagen werd gehezen. Tom schreeuwde het uit NEE HELP!
Help ik ben hierrrrrrrr...maar niemand hoorde Tom nog.
Na een lange rit werd de container gestort op een grote vuilstortplaats, en Tom gleed zo mee de drek in.
Hij gilde en kokhalste maar, niemand die hem hoorde.
Door het vuil heen, klom hij over rotzooi en verrotting...oh wat had hij een spijt van zijn daden.
En hij zou zijn eigen ontslag in dienen dat was hem nu wel duidelijk!
Dan maar een uitkering maar dit was ook niks zo!
AngelWings
|
|
|
|
|
